Jak adoptować psa ze schroniska

Zanim zdecydujesz

Adopcja zaczyna się na długo przed wizytą w schronisku — od uczciwego rachunku, ile masz czasu, przestrzeni i pieniędzy. To najważniejszy krok, bo większość psów wraca do schronisk nie dlatego, że były „złe”, tylko dlatego, że trafiły do domu, który nie miał dla nich miejsca w codziennym grafiku.

Pies potrzebuje co najmniej dwóch–trzech wyjść dziennie, w tym jednego dłuższego, niezależnie od pogody i Twojego nastroju. Do tego dochodzi karma, profilaktyka przeciwpasożytnicza, szczepienia i wizyty kontrolne, a przy psie po przejściach często również praca z behawiorystą. Warto policzyć to przed adopcją, a nie po.

• Ile godzin dziennie pies zostanie sam? Powyżej sześciu–ośmiu godzin bez przerwy to dla większości psów za dużo.
• Kto przejmie opiekę, gdy zachorujesz albo wyjedziesz?
• Czy w mieszkaniu jest zgoda wszystkich domowników — łącznie z tymi, którzy nie chcieli psa?
• Czy stać Cię na nagły wydatek rzędu kilku tysięcy złotych na leczenie?

Jaki pies do jakiego domu

Dobór psa to dopasowanie energii i potrzeb, a nie wybór wyglądu. Najczęstszy błąd adopcyjny polega na wzięciu psa, który „ładnie wygląda na zdjęciu”, do trybu życia, w którym nie ma szans się odnaleźć.

Szczeniak wymaga najwięcej pracy i najmniej mówi o tym, kim będzie za rok — jego charakter dopiero się kształtuje. Pies dorosły jest przewidywalny: schronisko albo dom tymczasowy wie, jak chodzi na smyczy, jak reaguje na inne psy i czy boi się mężczyzn, ruchu, dzieci. Seniorzy czekają najdłużej, a bywają najwdzięczniejszym wyborem dla kogoś, kto szuka spokojnego towarzystwa, a nie partnera do biegania.

Rasa mówi mniej, niż się wydaje — a w schronisku i tak najczęściej masz do czynienia z mieszańcami. Więcej powie Ci opis zachowania z ostatnich tygodni: to jego pisze wolontariusz, który wyprowadza psa co sobotę.

Gdzie szukać psa do adopcji

Psy czekające na dom są w trzech miejscach: w schroniskach, w fundacjach prowadzących domy tymczasowe i u grup wolontariackich działających przy schroniskach. Każde z nich prowadzi adopcje na własnych zasadach, ale wszystkie robią to samo: sprawdzają, czy dom pasuje do konkretnego psa.

W Psinderze przeglądasz psy ze zweryfikowanych organizacji i piszesz prosto do opiekuna, bez pośredników. Jeśli wolisz zacząć od organizacji, a nie od psa — masz spis wszystkich, które wystawiają u nas swoje zwierzęta, z podziałem na województwa.

Zobacz spis 75 organizacji albo przejdź prosto do swojego regionu: mazowieckie, łódzkie, śląskie, podlaskie, lubelskie, lubuskie.

Ankieta przedadopcyjna

Ankieta to pierwszy formalny krok w większości organizacji — kilkanaście pytań o dom, domowników, doświadczenie ze zwierzętami i plany na codzienny grafik. Nie jest egzaminem: służy dopasowaniu, a nie ocenie.

Odpowiadaj szczerze, także na pytania niewygodne. Napisanie, że pies zostanie sam na osiem godzin, nie skreśla Cię z automatu — pozwala tylko dobrać zwierzaka, który to zniesie. Zatajenie tego kończy się zwrotem psa po dwóch tygodniach, czyli najgorszym możliwym wynikiem dla wszystkich.

Spotkanie i wizyta przedadopcyjna

Po ankiecie umawiane jest spotkanie z psem, a w części organizacji także wizyta w Twoim domu. Wizyta nie jest kontrolą porządku — chodzi o to, czy balkon jest zabezpieczony, a ogrodzenie szczelne dla psa, który potrafi skakać.

Na pierwsze spotkanie idź bez pośpiechu i bez tłumu. Poproś o spacer, a nie tylko o kontakt przy kojcu — pies za kratami zachowuje się inaczej niż na ulicy. Zapytaj o rzeczy, które trudno wyczytać z ogłoszenia:

• Jak reaguje na inne psy, koty i dzieci?
• Czy zostaje sam i jak długo?
• Co już wie: smycz, samochód, schody, winda?
• Czego się boi i co go uspokaja?
• Jakie ma zdrowie i co wiadomo o jego historii?

Umowa adopcyjna

Umowa adopcyjna to dokument, który przenosi opiekę nad zwierzęciem na Ciebie i zobowiązuje do konkretnych rzeczy. Podpisuje się ją przy odbiorze psa i warto ją przeczytać, zanim się ją podpisze.

Typowe zapisy to zapewnienie opieki weterynaryjnej i odpowiednich warunków, zakaz oddawania psa dalej bez wiedzy organizacji, obowiązek kastracji lub sterylizacji, jeśli zwierzę nie przeszło zabiegu, oraz zgoda na kontakt poadopcyjny. Część organizacji zastrzega sobie prawo do wizyty po adopcji — to standard, nie podejrzliwość wobec Ciebie.

Zwróć uwagę na opłatę adopcyjną, jeśli występuje. Nie jest ceną psa: pokrywa część kosztów szczepień, czipowania i zabiegów, które organizacja poniosła przed adopcją.

Pierwsze dni w nowym domu

Adaptacja psa ze schroniska ma swój rytm i nie da się jej przyspieszyć. Zasada trzech — trzy dni, trzy tygodnie, trzy miesiące — opisuje go najprościej: przez pierwsze dni pies jest w szoku i często „grzeczny”, po kilku tygodniach zaczyna testować zasady, a dopiero po kwartale pokazuje, kim naprawdę jest.

Przez pierwszy tydzień ogranicz bodźce: żadnych gości, żadnych wypraw do centrum miasta, żadnych spotkań z całą rodziną naraz. Daj psu jedno miejsce, które jest tylko jego, i trzymaj stałe godziny karmienia i spacerów. Nie zdejmuj smyczy na dworze przez pierwsze tygodnie — pies, który jeszcze nie uznał Cię za punkt odniesienia, ucieka najczęściej w pierwszych dniach.

Ile to kosztuje

Koszt adopcji jest niski, koszt utrzymania psa — nie. To rozróżnienie warto zrobić przed decyzją, a nie po pierwszym rachunku od weterynarza.

Na start potrzebne są miska, legowisko, smycz, szelki albo obroża, adresówka i karma — do tego czipowanie i szczepienia, jeśli pies ich jeszcze nie ma. Później dochodzi karma, profilaktyka przeciwpasożytnicza, coroczne szczepienia i przeglądy. Do tego trzeba doliczyć rezerwę na leczenie: uraz łapy albo choroba odkleszczowa potrafią kosztować kilka tysięcy złotych.

Najczęstsze błędy

Większość nieudanych adopcji ma te same przyczyny i wszystkie da się przewidzieć przed podpisaniem umowy.

• Adopcja pod wpływem zdjęcia albo historii, bez rozmowy o codzienności psa.
• Zatajenie warunków w ankiecie — bo „jakoś to będzie”.
• Przywiezienie psa prosto na rodzinną imprezę.
• Zdjęcie smyczy w pierwszym tygodniu.
• Wybór szczeniaka przy braku czasu na wychowanie.
• Zbyt szybka rezygnacja: trzeci tydzień bywa najtrudniejszy i najczęściej to on kończy się zwrotem.